الكهف

Bu kâfir kişi, mümin olan kimseyle birlikte bahçesini ona göstermek için kendine küfür ve beğenmişlikle zulmederek oraya geldi. Kâfir şöyle dedi: Ben kalıcı olmasını sağlayacak araçlar edindim, görmüş olduğun bu bahçenin yok olacağını zannetmiyorum.

Kıyametin kopacağını da hiç zannetmiyorum, zira hayat devam ediyor. Kıyametin koptuğunu var saysak bile, öldükten sonra tekrar dirildiğimde ve Rabbime geri döndürüldüğümde, tekrar diriltildikten sonra döneceğim yer olarak ben bu bahçemden daha güzelini bulacağım. Dünyada zengin olmam, ölümden sonra dirildiğim zaman da zengin olmamı gerektirir.

Kendisiyle konuşan mümin kimse ise, ona sözünü tekrar ederek şöyle dedi: Baban Âdem'i topraktan yaratan, sonra seni meniden yaratan, sonra da kamil erkek bir insan haline getiren, bütün azalarını dengeli ve mükemmel olarak yaratan Rabbine iman etmede küfür mü ediyorsun? Şüphesiz bunların hepsini eksiksiz olarak yapmaya gücü yetenin, öldükten sonra tekrar diriltmeye de gücü yeter.

Ama ben senin dediğin gibi değil de şöyle derim: O Allah Subhanehu ve Teâlâ nimetleriyle bizlere lütfeden Rabbimdir ve ben Rabbime ibadette hiç kimseyi O’na ortak koşmam.

Bahçene girdiğin zaman şöyle söylemen gerekmez miydi? "Mâşallah, bu, Yüce Allah'ın dilemesiyle olmuştur, kuvvet yalnız Allah'a mahsustur." Çünkü hiçbir kimsenin kuvveti yoktur, kuvvet sadece Allah'ındır. O dilediğini yapan ve kuvvetli olandır. Eğer malca ve evlatça beni kendinden daha fakir görüyorsan bile (böyle demeliydin).

Allah Teâlâ'nın bana senin bahçenden daha iyisini vereceğini ve seninkine gökten felaket gönderip, bahçeyi üzerinde hiç ot bitmeyen çorak bir hale getirerek, kaygan ve düz bir şekle çevireceğini düşünmekteyim.

Ya da suyu yerin dibine çekilir de ona hiçbir şekilde ulaşamazsın. Bahçenin suyu gittikten sonra artık o bahçe kalmaz.

İşin sonunda mümin kimsenin gelmesini tahmin ettiği ceza gerçekleşti ve kâfir kişinin bahçesindeki bütün mahsul yerle bir oldu. Kâfir olan kişi bahçenin verimli ve düzgün olması için yaptığı tüm harcama ve masrafların yok olmasından dolayı son derece pişmanlığa ve üzüntüye düşerek ellerini ovuşturup oracıkta kaldı. Bağın çardaklarını çökmüş, üzüm bağlarının dallarını yere serilmiş vaziyette görünce şöyle dedi: "Ah keşke yalnız Rabbime iman edip hiç kimseyi ibadette O'na ortak koşmasaydım.''

Bu kâfirin başına gelen cezayı durdurup engel olacak bir topluluk da yoktu. Hâlbuki kendisi topluluğunun çokluğuyla iftihar ediyordu. Allah Teâlâ'nın ona ait bahçeyi helak etmesinden kurtarması imkansızdı.

İşte bu makamda yardım etmek yalnız Allah'a aittir. O Allah Subhanehu ve Teâlâ, mümin olan veli kullarına sevap verme bakımından çok hayırlıdır. Yüce Allah bu kulları için sevabı kat kat verir ve en güzel akıbeti hazırlar.

(Ey Resûl!) Dünya hayatına aldanmış olanlara bir örnek ver. Dünyanın benzeri çabucak yok olup kaybolma bakımından gökten indirdiğimiz yağmur suyu misalidir. Bu suyla yeryüzündeki bitkiler biter, olgunlaşır ve hasat vakti gelir. Sonra bu bitkiler kurur, parçalanmış çer çöpe döner, rüzgârlar onu başka yerlere savurur ve böylece yer ilk haline döner. Allah her şeye muktedirdir, hiçbir şey O'nu aciz bırakamaz. İstediğine hayat verir, istediğini de helak edip yok eder.