الفرقان

Bizimle karşılaşmayı ümit etmeyen ve azabımızdan korkmayan kâfirler, "Allah, melekler indirseydi ya da biz Rabbimizi aşikâr olarak görseydik, bu vesileyle de Allah bizlere Muhammed'in doğruluğu hakkındaki haberini verseydi." derler. Kesinlikle kibir bunların nefislerinde o kadar büyüdü ki onların iman etmelerini engelleyecek dereceye vardı. Bu söyledikleriyle küfürde ve azgınlıkta haddi aştılar.

Kâfirler ölecekleri gün, berzahta, tekrar diriltilecekleri gün, hesaba sürüldükleri vakit ve cehenneme girdikleri zaman melekleri göreceklerdir. İşte o anlarda artık suçlular için hayırlı bir müjde yoktur. Müjde ancak müminler içindir. Melekler kâfirlere şöyle derler: "Size Allah tarafından müjde yasaktır/yasaklanmıştır."

Kâfirlerin dünyada yaptıkları bütün yardımseverlik ve hayır diye işledikleri amellere yöneldik. Batıl olmaları ve küfürleri sebebiyle faydalı olmamalarından dolayı onları, bakan kişinin pencereden giren güneş ışınlarının içinde gördüğü uçuşan toz zerrecikleri gibi faydasız bir hale dönüştürdük.

Cennet ehli olan müminler o gün makam olarak kâfirlerden daha üstündürler. Müminler dünyadaki öğle uykularındaki gibi rahattırlar. Bu da onların Yüce Allah'a olan imanları ve salih amelleri sebebiyledir.

(Ey Resûl!) O gün gökyüzündeki ince beyaz bulutlar yarılacak ve sayıca çok olan melekler bölük bölük mahşer yerine indirilecekler.

Gerçek mülk; kıyamet gününde hak ve sabit olan mülk, her noksanlıktan münezzeh olan Rahman Subhanehu ve Teâlâ'nın mülküdür. O gün, müminlerin tersine kâfirler için pek çetin bir gündür. Şüphesiz müminler için kolay bir gün olacaktır.

(Ey Resûl!) O gün zalim kimsenin, Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem'e tabi olmaması sebebiyle aşırı pişmanlığından dolayı iki elini ısırıp şöyle diyeceğini hatırla: "Keşke Rabbinin katından getirdiklerinde Resûl'e tabi olsaydım ve onunla beraber kurtuluşa doğru bir yol tutsaydım."

Aşırı üzüntü ve hayıflanmadan dolayı kendi nefsine beddua ederek şöyle der: "Eyvah! Yazıklar olsun bana, keşke falan kâfiri dost edinmeseydim!"

Kur'an bana Resûl'ün yoluyla ulaştıktan sonra o kâfir dostum beni ondan saptırdı. Şeytan, insanı çokça rezil rüsva edip yüzüstü bırakır. İnsanın başına bir sıkıntı geldiğinde ise ondan uzak olur ve temize çıkar.

Resûl o gün kavminin halini şikayet ederek şöyle diyecektir: "Ey Rabbim! Şüphesiz beni göndermiş olduğun kavmim, bu Kur'an'ı büsbütün terk ettiler."

(Ey Resûl!) Sen kavminden eziyet görüp yolundan alıkonuldun. Senden önce gelen peygamberlerden her birine de kendi kavminin günahkârlarını birer düşman kıldık. Hakka hidayet edici ve düşmanına karşı sana yardım edici olarak Rabbin yeter.

Kâfirler şöyle dediler: "Bu Kur'an, Resûlullah'a bir defada indirilseydi ve kendisine aralıklı olarak indirilmeseydi ya!" dediler. Hâlbuki (ey Resûl!) Biz Kur'an'ı senin kalbine sebat vermek için böyle indirdik. Anlamanı ve ezberlemeni kolaylaştırmak için parça parça ve kısım kısım indirdik.